Η προσωπική διπλωματία, οι κινήσεις υψηλού συμβολισμού και η προβολή της Γαλλίας ως παγκόσμιας δύναμης αποτέλεσαν βασικά χαρακτηριστικά της προεδρίας του Εμανουέλ Μακρόν. Στόχος του ήταν να επαναφέρει το Παρίσι στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων.
Η εικόνα του Ντόναλντ Τραμπ να υπογράφει το κοινό ανακοινωθέν για το Ιράν μέσα στις επιβλητικές αίθουσες των Βερσαλλιών αποτέλεσε ακόμη μία χαρακτηριστική στιγμή της διπλωματικής στρατηγικής του Μακρόν. Το μεγαλείο του ανακτόρου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ αξιοποιήθηκε ως μέσο άσκησης επιρροής απέναντι σε έναν απρόβλεπτο συνομιλητή, επιβεβαιώνοντας την πίστη του Γάλλου προέδρου στη δύναμη των συμβολισμών.
Ωστόσο, όπως δείχνει η δεκαετής σχεδόν παρουσία του στην εξουσία, οι εντυπωσιακές εικόνες δεν συνοδεύονταν πάντοτε από αντίστοιχα διαρκή γεωπολιτικά αποτελέσματα.
Ο Μακρόν και οι Βερσαλλίες ως εργαλείο επιρροής
Το επίσημο δείπνο στις Βερσαλλίες οργανώθηκε με στόχο να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο να παραμείνει έως το τέλος της συνόδου κορυφής της G7 στη Γαλλία, αποφεύγοντας μια πρόωρη αποχώρηση, όπως είχε συμβεί πέρυσι στον Καναδά.
Παράλληλα, το Παρίσι επιδίωξε να καλλιεργήσει πιο συναινετικό κλίμα στις συζητήσεις για την Ουκρανία και το εμπόριο.
Γάλλοι διπλωμάτες χαρακτήρισαν τη σύνοδο επιτυχημένη, καθώς οι ηγέτες της G7 κατέληξαν σε κοινή στάση υπέρ της Ουκρανίας, αναγνωρίζοντας τη βελτίωση της κατάστασης στο πεδίο των μαχών και δεσμευόμενοι για νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας.
Ωστόσο, η πραγματική δοκιμασία θα είναι κατά πόσο οι δεσμεύσεις αυτές θα διατηρηθούν, δεδομένης της συχνής αλλαγής στάσης του Ντόναλντ Τραμπ σε διεθνή ζητήματα, όπως επισημαίνει το Reuters.
Η λάμψη δεν αρκεί
Ο ίδιος ο Μακρόν έχει χαρακτηρίσει τις Βερσαλλίες «εργαλείο επιρροής». Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία δείχνει ότι η γοητεία του ιστορικού ανακτόρου δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε πολιτικά κέρδη.
Το 2017, λίγο μετά την εκλογή του, είχε υποδεχθεί εκεί τον Βλαντίμιρ Πούτιν, επιχειρώντας να αναδείξει τη Γαλλία στο επίκεντρο της διεθνούς διπλωματίας.
Η συνάντηση όμως δεν απέφερε ουσιαστική πρόοδο στις σχέσεις με τη Μόσχα.
Πέντε χρόνια αργότερα, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, παρά τις τελευταίες προσωπικές προσπάθειες του Μακρόν να αποτρέψει τη στρατιωτική σύγκρουση με επίσκεψή του στη Μόσχα λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου.
Το χάσμα μεταξύ οράματος και ισχύος
Οι αναλυτές εκτιμούν ότι ο Γάλλος πρόεδρος διαθέτει έντονη πολιτική διαίσθηση και ιδιαίτερη ικανότητα να αξιοποιεί τους συμβολισμούς και τις προσωπικές σχέσεις στη διπλωματία. Εκεί όπου δυσκολεύτηκε ήταν στη μετατροπή αυτών των πρωτοβουλιών σε σταθερά στρατηγικά αποτελέσματα.
Η γεωπολιτική αναλύτρια Ριμ Μομτάζ του Carnegie Europe επισημαίνει στο Reuters ότι ο Μακρόν επέδειξε «ηγεσία ιδεών», χωρίς όμως να συνοδεύεται πάντοτε από αντίστοιχη «ηγεσία δράσης». Όπως εξηγεί, η περιορισμένη οικονομική ισχύς της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά προβλήματα και οι βιομηχανικοί περιορισμοί δυσχέραναν την άσκηση ουσιαστικής ισχύος στη διεθνή σκηνή.
Ο Μακρόν επέδειξε «ηγεσία ιδεών», χωρίς όμως να συνοδεύεται πάντοτε από αντίστοιχη «ηγεσία δράσης»
Η Ουκρανία ως χαρακτηριστικό παράδειγμα
Η κρίση στην Ουκρανία ανέδειξε περισσότερο από κάθε άλλη περίπτωση την απόσταση ανάμεσα στις φιλόδοξες δηλώσεις και την εφαρμογή τους.
Τον Φεβρουάριο του 2024 ο Μακρόν προκάλεσε αίσθηση αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο αποστολής δυτικών στρατευμάτων στην Ουκρανία, επιδιώκοντας, όπως υποστήριξε, να δημιουργήσει «στρατηγική ασάφεια» απέναντι στη Ρωσία.
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, Γκαμπριέλιους Λάντσμπεργκις, χαρακτήρισε την πρωτοβουλία πολιτικά θαρραλέα, ωστόσο σημείωσε ότι η γαλλοβρετανική «συμμαχία των προθύμων» περιορίστηκε τελικά σε συνεχείς συναντήσεις και τηλεδιασκέψεις, χωρίς ποτέ να οδηγήσει στην ανάπτυξη στρατευμάτων.
Παράλληλα, η Γαλλία υπήρξε η πρώτη δυτική χώρα που απέστειλε τεθωρακισμένα οχήματα στην Ουκρανία, κίνηση που άνοιξε τον δρόμο και για άλλους Ευρωπαίους συμμάχους, όπως η Γερμανία, να εγκρίνουν την αποστολή βαρύτερου εξοπλισμού.
Παρόλα αυτά, η οικονομική στήριξη του Παρισιού προς το Κίεβο παρέμεινε χαμηλότερη από εκείνη άλλων μεγάλων δυτικών κρατών, κυρίως λόγω της επιδείνωσης των δημόσιων οικονομικών της χώρας.
Η παρακαταθήκη στην Ευρώπη
Εκεί όπου η πολιτική κληρονομιά του Μακρόν φαίνεται να αποκτά μεγαλύτερη διάρκεια είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το όραμά του για τη λεγόμενη «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης, δηλαδή για μια Ένωση που θα μπορεί να δρα ανεξάρτητα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Κίνα, κερδίζει ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές.
Προτάσεις που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν υπερβολικά φιλόδοξες, όπως ο κοινός ευρωπαϊκός δανεισμός, ο μηχανισμός συνοριακού φόρου άνθρακα και η προτεραιότητα στις ευρωπαϊκές αμυντικές βιομηχανίες, έχουν πλέον ενσωματωθεί, σε διαφορετικό βαθμό, στις πολιτικές της ΕΕ.
Παράλληλα, η πρωτοβουλία του Μακρόν να ανοίξει τη συζήτηση για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή στην πυρηνική αποτροπή αποκτά νέα σημασία, καθώς οι αμφιβολίες για τη μακροπρόθεσμη αμερικανική δέσμευση στην ευρωπαϊκή ασφάλεια ενισχύονται. Όπως εκτιμούν οι αναλυτές του Reuters, μπορεί η δημοτικότητα του Γάλλου προέδρου στο εσωτερικό να έχει υποχωρήσει, όμως οι ιδέες του φαίνεται να διαμορφώνουν ολοένα και περισσότερο τη μελλοντική πορεία της Ευρώπης.
![Ακίνητα: Φωτιά οι τιμές στο Νότιο Αιγαίο – Πρωταγωνιστές Μύκονος και Πάρος [πίνακες]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2024/11/mykon.jpg)
