Ιt’s not a big deal…

Ας προβούμε σε ορισμένες παραδοχές για τις πολιτικές συνθήκες στις ΗΠΑ:

1. Η αποχή των αποσυνάγωγων. Η ψηφιδωτή αμερικανική κοινωνία τυγχάνει οριστικά γκετοποιημένη. Πένητες, άστεγοι, μακροχρόνια άνεργοι, μόνιμοι παραβάτες, κατηγορίες νέων και μειονοτικών δεν ψηφίζουν ποτέ. Όχι γιατί δεν τους εκφράζει κάποια παράταξη, αλλά γιατί δεν τους αφορά καμία απόφαση του πολιτικού συστήματος.

Η προσωπική τους κατάσταση φαίνεται μη αναστρέψιμη. Πάνω από το 50% των εκλογέων δεν συμμετέχει στα midterms και το 40% στις προεδρικές. Η περιχαράκωση σημαντικών τμημάτων της κοινωνίας και η τάση αποστασιοποίησης από τα δρώμενα, συνιστά φαινόμενο που επεκτείνεται και στην Ευρώπη.

2. Τα κριτήρια των ψηφισάντων. Αυτά διαμορφώνονται σχεδόν αποκλειστικά από την οικονομική τους θέση. Κανείς -παρά μόνον η ελίτ- δεν ασχολείται με το κράτος-δικαίου, τη γεωπολιτική κατάσταση και τις περιφερειακές παρεμβάσεις του εκάστοτε Προέδρου.

Ο πόλεμος ενδιαφέρει στον βαθμό που ακουμπά την τσέπη τους, αφού πλέον τα τεχνολογικά όπλα δεν επιστρέφουν σε live σύνδεση δεκάδες φέρετρα. Ο δυσβάστακτος οικογενειακός και επιχειρηματικός προϋπολογισμός λόγω της αθέτησης του λόγου του νυν Προέδρου περί αποχής από συγκρούσεις βάρυνε σχεδόν νομοτελειακά.

3. Οι στρατιωτικές εμπλοκές. Όλοι αδιακρίτως οι Πρόεδροι των ΗΠΑ -είτε στο τέλος της μοναδικής θητείας είτε στη δεύτερη τέτοια- ενέπλεξαν άμεσα ή έμμεσα τη χώρα τους σε πολεμική αναμέτρηση: Ρήγκαν [Νικαράγουα, Ιράν/Ιράκ], Μπους sr. [Περσικός κόλπος], Κλίντον [Γιουγκοσλαβία], Μπους jr. [Ιράκ], Ομπάμα [Αφγανιστάν], Τραμπ [Ιράν].

4. Η σχέση με το Ισραήλ. Παρά τις επιμέρους λεκτικές αποκλίσεις, η διαχρονική στάση των επικεφαλής του Λευκού Οίκου και της αμερικανικής διπλωματίας δεν εμφανίζει ουσιώδεις διαφοροποιήσεις. Όλοι οι Πρόεδροι αναγνωρίζουν την ανάγκη διαμόρφωσης και προάσπισης ενός ζωτικού χώρου του Ισραήλ στην πολύπαθη Μέση Ανατολή.

5. Η διαπάλη με Ρωσία και Κίνα. Καμία από τις αμερικανικές παρατάξεις δεν έχει -έως σήμερα- επιλέξει ευθεία μετωπική σύγκρουση, διπλωματική ή στρατιωτική, με τις λοιπές υπερδυνάμεις. Τουναντίον, διατηρούνται όχι μόνον δίαυλοι επικοινωνίας, αλλά και οικονομικής συνεργασίας.

Η διαμερισματοποίηση της εξωτερικής πολιτικής [compartmentalization, όλοι με όλους και όλοι εναντίον όλων] έχει εμπεδωθεί ως κοινή στρατηγική.

Το 2028 είναι προφανές ότι θα έχουμε αλλαγή προσώπων στην Administration. Δημοκρατικοί [με ποια ηγεσία άραγε;] στην Προεδρία, Βανς στην αντιπολίτευση. Για την αλλαγή πολιτικής όμως η Ευρώπη ας μην αιθεροβατεί, αν δεν υπάρξουν απαντήσεις στα φλέγοντα ζητήματα.

Θα ελεγχθεί ο καλπάζων ενεργειακός πληθωρισμός και το αφόρητο κόστος ζωής;

Θα προστατευθούν τα κεκτημένα του δυτικού μοτίβου ζωής, που -κατά τον Draghi- τελεί υπό εξαφάνιση;

Θα τεθούν φραγμοί στην επιθετική διείσδυση της ΑΙ στην εργασιακή και προσωπική υπόσταση των πολιτών;

Θα ανασχεθεί η βλαπτική για τις δυτικές οικονομίες τεχνολογική επέλαση της Κίνας;

Θα αποτραπεί η ακραία όξυνση των σχέσεων με τη Ρωσία με ενεργότερη εμπλοκή και της Ευρώπης;

Και στα καθ’ ημάς, θα διατηρηθεί η εξισορροπητική για την Ανατολική Μεσόγειο προσέγγιση του State Department για τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και θα πραγματωθεί ο σεβασμός στις αξιακές αρχές και τους ειδικότερους κανόνες του διεθνούς δικαίου;

Μόνον οι καίριες απαντήσεις στα ανωτέρω υπαρξιακά ερωτήματα θα προσδώσουν αξία στα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα των midterms. Ειδάλλως, it’s not a big deal…

Ο κ. Δημήτριος Κ. Ρούσσης είναι Επίκουρος  Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ.