Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια κινούμαστε στον αστερισμό των… επιδοτήσεων. Από αύριο, 31 Αυγούστου ξεκινάει η έξτρα επιδότηση στο ντίζελ κίνησης των 10 λεπτών, ως ανάχωμα στη νέα έκρηξη των τιμών του πετρελαίου.
Καλά τα επιδόματα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το πραγματικό… γιατρικό για την ακρίβεια: μια συνεκτική στρατηγική για την παραγωγή νέου πλούτου, καλύτερων μισθών και βιώσιμης ανάπτυξης. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό ζητούμενο για την ελληνική οικονομία.
Και όχι να συζητάμε διαρκώς για το επόμενο επίδομα, τη νέα ενίσχυση, την επόμενη έκτακτη παρέμβαση. Το κόστος ζωής ανεβαίνει και η κοινωνία ζητά άμεσες λύσεις μεν, αλλά που είναι πειστικές και με διάρκεια.
Εργαλείο κοινωνικής πολιτικής
Τα επιδόματα μπορεί να είναι εργαλείο κοινωνικής πολιτικής. Δεν είναι αναπτυξιακή στρατηγική. Μπορούν να περιορίσουν προσωρινά τις ανισότητες και να στηρίξουν όσους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Δεν δημιουργούν όμως νέο εισόδημα. Δεν αυξάνουν την παραγωγικότητα. Δεν γεννούν καλύτερες δουλειές.
Και κυρίως, δεν αλλάζουν το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.
Το πραγματικό στοίχημα είναι αλλού. Και αυτό βρίσκεται στην παραγωγική νέου πλούτου. Κάτι που γνωρίζουν καλά οι κυβερνώντες και κατά καιρούς φροντίζουν να υπογραμμίζουν. Ωστόσο, όσο καλά και εάν είναι τα λόγια αυτό που μετράει είναι η ανάπτυξη που πράγματι παράγεται να διανέμεται σε περισσότερους.
Να γίνουν όλοι… κοινωνοί της αύξηση του ΑΕΠ.
Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται η χώρα να προσελκύσει πολύ περισσότερες παραγωγικές επενδύσεις.
Επενδύσεις που θα δημιουργούν προϊόντα με υψηλή προστιθέμενη αξία, θα αυξάνουν τις εξαγωγές και θα προσφέρουν θέσεις εργασίας με καλύτερες αποδοχές και πραγματικές προοπτικές εξέλιξης.
Η προσέλκυση κεφαλαίων
Εκεί θα έπρεπε να μετατοπιστεί το κέντρο βάρους των πολιτικών. Στην προσέλκυση κεφαλαίων, στη μείωση της γραφειοκρατίας, στην επιτάχυνση των αδειοδοτήσεων, στη σταθερότητα του φορολογικού πλαισίου και στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που θα επιτρέπει στις επιχειρήσεις να επενδύουν με ορίζοντα δεκαετίας.
Την ίδια ώρα, η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να στηρίζεται υπερβολικά στον τουρισμό.
Πρόκειται ασφαλώς για έναν εξαιρετικά σημαντικό κλάδο. Όμως καμία ανεπτυγμένη οικονομία δεν μπορεί να βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε μία δραστηριότητα που εξαρτάται από τη γεωπολιτική, τον καιρό, τις διεθνείς κρίσεις και την αγοραστική δύναμη των ξένων επισκεπτών.
Ακόμη και όταν ο τουρισμός καταγράφει νέα ρεκόρ, το αποτύπωμά του στην υπόλοιπη οικονομία αποδεικνύεται μικρότερο από αυτό που θα περίμενε κανείς. Η εποχικότητα παραμένει έντονη. Πολλές θέσεις εργασίας εξακολουθούν να είναι χαμηλά αμειβόμενες.
Η λύση σε ένα… μότο που χάθηκε
Περισσότεροι τουρίστες δεν σημαίνουν αυτομάτως περισσότερη ευημερία. Πρέπει οι κυβερνώντες να το καταλάβουν καλά. Μια επίσκεψη στις τουριστικές ναυαρχίδες αρκεί, υπό την προϋπόθεση ότι θα μιλήσουν με τον κόσμο της εργασίας και των βιοπαλεστών (ναι υπάρχουν ακόμη και σήμερα τέτοιοι…). Και όχι να μείνουν στις επαφές με κομματικά στελέχη…
Η λύση βρίσκεται σε ένα… έξυπνο μότο που χάθηκε με την πάροδο των χρόνων. Ή καλύτερα έμεινε στα… συρτάρια. Παράγουμε, εξάγουμε. Θα πρέπει να το επαναφέρουμε στη δημόσια συζήτηση…
Η Ελλάδα δεν θα γίνει πλουσιότερη επειδή θα μοιράζει περισσότερα επιδόματα. Θα γίνει πλουσιότερη όταν θα παράγει περισσότερα προϊόντα, περισσότερη καινοτομία και περισσότερες επιχειρήσεις με διεθνή προσανατολισμό.
Η κοινωνία έχει ανάγκη από στήριξη όσο διαρκεί η πίεση της ακρίβειας. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.
Όμως η πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να μοιράζεις συνεχώς το ίδιο εισόδημα σε μικρότερα κομμάτια. Είναι να δημιουργείς τις προϋποθέσεις ώστε το εισόδημα αυτό να μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο…
