Ευάγγελος Μυτιληναίος: Η ΕΕ χρειάζεται κοινή στρατηγική για την ενεργειακή μετάβαση

«Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα δεν είναι η ανταμοιβή στο τέλος της ενεργειακής μετάβασης, αλλά αυτή που επιτρέπει στη μετάβαση να πραγματοποιηθεί εξαρχής». Με αυτή τη θέση, ο εκτελεστικός πρόεδρος της Metlen Energy & Metals, Ευάγγελος Μυτιληναίος, σχολιάζει την ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης, θέτοντας στο επίκεντρο το ενεργειακό κόστος, τις επενδύσεις και την ανάγκη μιας κοινής ευρωπαϊκής απάντησης στην πρόκληση της ανταγωνιστικότητας.

Μέσω ανάρτησης στο LinkedIn, ο εκτελεστικός πρόεδρος της Metlen Energy & Metals, Ευάγγελος Μυτιληναίος, θέτει τις δικές του επισημάνσεις με αφορμή την ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης, σημειώνοντας ότι το βιομηχανικό μέλλον της ΕΕ δεν θα διαμορφωθεί μόνο από τη φιλοδοξία, αλλά από την ικανότητά της να μετατρέψει τη στρατηγική σε επενδύσεις. Στο πλαίσιο αυτό, χαρακτηρίζει την προτεινόμενη Ευρωπαϊκή Εταιρεία για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε χρήσιμο βιομηχανικό εγχείρημα.

Η εξάρτηση της Ευρώπης

Όπως αναφέρει, η Ευρώπη εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τρίτες χώρες για πολλά από τα υλικά που στηρίζουν την ενεργειακή μετάβαση, τις ψηφιακές τεχνολογίες, τις αμυντικές εφαρμογές και τη σύγχρονη μεταποίηση. «Η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι να περάσουμε από τον εντοπισμό των ευάλωτων σημείων στη δημιουργία δυνατοτήτων», επισημαίνει.

Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, σημαίνει στήριξη ώριμων έργων εξόρυξης, διύλισης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης στην Ευρώπη, αλλά και διασφάλιση διαφοροποιημένων συνεργασιών με αξιόπιστους προμηθευτές, δημιουργώντας πραγματικά ελκυστικές συνθήκες για μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας.

Εξίσου σημαντική, όπως υπογραμμίζει, ήταν η αναγνώριση ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια επείγουσα και ευρεία πρόκληση ανταγωνιστικότητας. Η στρατηγική αυτονομία, οι κρίσιμες πρώτες ύλες, οι μπαταρίες, η τεχνητή νοημοσύνη, οι αμυντικές τεχνολογίες και η βιομηχανική απανθρακοποίηση απαιτούν πρωτοφανή επίπεδα κεφαλαιακών επενδύσεων.

Ωστόσο, όπως σημειώνει, οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται τελικά με βάση τα οικονομικά θεμελιώδη μεγέθη. Και ίσως το σημαντικότερο από αυτά είναι η ενέργεια.

Ο μακροπρόθεσμος στόχος της Ευρώπης για μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, επέκταση της πυρηνικής και ανανεώσιμης ηλεκτροπαραγωγής και ενίσχυση των ενεργειακών υποδομών κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αναφέρει. «Όμως, το τελικό αποτέλεσμα και η μετάβαση δεν είναι το ίδιο».

Στρατηγική για την ίδια τη μετάβαση

Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να καταναλώνει περίπου 450 εκατ. τόνους πετρελαίου και περίπου 340 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Ακόμη και με τις βασικές προβολές, τα μεγέθη αυτά παραμένουν ιδιαίτερα σημαντικά έως το 2030 και ακόμη και το 2035. Για τα επόμενα χρόνια, οι υδρογονάνθρακες θα συνεχίσουν να επηρεάζουν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τις τιμές χονδρικής ηλεκτρικής ενέργειας και τους λογαριασμούς ενέργειας που πληρώνουν τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.

Όπως είχε επισημάνει ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του, τα πλήρη οφέλη της καθαρής μετάβασης για την ανταγωνιστικότητα θα υλοποιηθούν μόνο όταν ολοκληρωθούν και ενσωματωθούν στο σύστημα επαρκείς επενδύσεις σε καθαρή ηλεκτροπαραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση και ευελιξία του συστήματος.

Αυτή η πραγματικότητα, σημειώνει ο κ. Μυτιληναίος, έχει μια σημαντική συνέπεια. Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει να διαμορφωθεί το ενεργειακό σύστημα του μέλλοντος προτού αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανταγωνιστικότητας. «Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την ίδια τη μετάβαση».

Αυτό απαιτεί, σύμφωνα με τον ίδιο, μια πραγματικά ευρωπαϊκή απάντηση στην ενεργειακή πρόκληση. Όχι ένα συνονθύλευμα εθνικών μέτρων, διαθέσιμων μόνο στα κράτη-μέλη με τη μεγαλύτερη δημοσιονομική δυνατότητα, αλλά κοινές ευρωπαϊκές λύσεις, με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, σχεδιασμένες ώστε να διατηρούν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα όσο προχωρά η μετάβαση.

«Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα δεν είναι η ανταμοιβή στο τέλος της μετάβασης. Είναι αυτή που επιτρέπει στη μετάβαση να πραγματοποιηθεί εξαρχής», καταλήγει.