Τα φουτεράκια του… Αυγούστου

Αν ανατρέξω στα εφηβικά και νεανικά μου χρόνια, μία από τις εικόνες που κυριαρχούν στη μνήμη μου είναι οι τελευταίες μέρες του Αυγούστο, λίγο πριν τα σχολεία ανοίξουν, στα καλοκαιρινά σινεμά: είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει νωρίτερα, με αποτέλεσμα να μην χάνουμε τα πρώτα λεπτά της ταινιάς και ο καιρός είχε αρχίσει να δροσίζει καθιστώντας αναγκαίο το… φουτεράκι.

Αρχικά δεμένο γύρω από τη μέση, ή χαλαρά πάνω στους ώμους και μετά όσο έπεφτε η νύχτα κανονικά φορεμένο.

Θυμάμαι επίσης, ένα καλοκαίρι στην Πάρο τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου του 1998 όπου ο καιρός είχε ήδη χαλάσει. Οι βραδιές θύμιζαν φθινόπωρο… Ζακετούλα, ή ακόμα και φούτερ με απαραιτήτως ένα μακρύ τζιν ήταν απαραίτητα για τις τελευταίες ημέρες των διακοπών μας…

Σήμερα, η ζέστη ακόμα επιμένει, το θερμόμετρο επιμένει σταθερά πάνω από τους 30 βαθμούς Κελσίου και για… φουτεράκι (τουλάχιστον στο κέντρο της Αθήνας) ούτε λόγος.

Πού πήγαν, λοιπόν όλα αυτά;

Με μία λέξη θα μπορούσε κανείς να απαντήσει, ότι η κλιματική κρίση έχει αλλάξει για πάντα το αποκαλόκαιρο των παιδικών μας χρόνων.

To μόνο που φαίνεται να μένει αναλλοίωτο στον χρόνο είναι η μαγεία των θερινών σινεμά, που πεισματικά αντιστέκονται…

Σιγοτραγουδώντας τους στίχους του Λουκιανού Κηλαηδόνη:

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δε θα ξαναρθούν
μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά