Η Πανκινεζική Ομοσπονδία Συνδικάτων (ACFTU) είναι το εθνικό συνδικαλιστικό κέντρο και η λαϊκή οργάνωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο στον κόσμο με 302 εκατομμύρια μέλη σε 1.713.000 πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Η ACFTU διαιρείται σε 31 περιφερειακές ομοσπονδίες και 10 εθνικά βιομηχανικά συνδικάτα. Η ACFTU είναι το μοναδικό νομικά κατοχυρωμένο συνδικάτο της χώρας, με το οποίο πρέπει να είναι συνδεδεμένα όλα τα συνδικάτα σε επίπεδο επιχείρησης. Έχει υπάρξει διαμάχη για το αν η ACFTU είναι ανεξάρτητο συνδικάτο ή ένωση συνδικάτων. Η ομοσπονδία διαθέτει ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης – το Κινεζικό Πανεπιστήμιο Εργασιακών Σχέσεων.
Ιστορία
Διαμαρτυρία εργατών στην Γκουανζού το 1925 εναντίον των σφαγών εργατών στην Σανγκάι
Η Ομοσπονδία ιδρύθηκε την 1η Μαΐου 1925, όταν το «Δεύτερο Εθνικό Συνέδριο Εργασίας» της Κίνας συνήλθε στην Γκουανγκντόνγκ με 277 αντιπροσώπους που εκπροσωπούσαν 540.000 εργαζόμενους και υιοθέτησε το Καταστατικό της Πανκινεζικής Ομοσπονδίας Συνδικάτων, όπως αναφέρει ο Economist.
Μεταξύ 1922 και 1927, η οργάνωση άκμασε, όπως και ο έλεγχος του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος πάνω στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το εργατικό κίνημα είχε αναπτυχθεί τρομερά, ιδιαίτερα στα τρία βιομηχανικά και εμπορικά κέντρα της Καντόνας, του Χονγκ Κονγκ και της Σαγκάης, αλλά είχε και κάποια οργανωτική επιτυχία σε άλλες πόλεις όπως η Γουχάν.
Η ACFTU περιορίστηκε το 1927 από τη νεοσύστατη διακυβέρνηση του εθνικιστικού καθεστώτος υπό τον Τσιανγκ Κάι-σεκ, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση χιλιάδων στελεχών του ΚΚΚ και των υποστηρικτών τους στο πλαίσιο της καταστολής του κομμουνισμού. Όλα τα συνδικάτα με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα απαγορεύτηκαν και αντικαταστάθηκαν από «κίτρινα» συνδικάτα πιστά σε αυτόν (π.χ. η «Κινεζική Ομοσπονδία Εργασίας»).
Με την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας το 1949, η ACFTU ιδρύθηκε ως το μοναδικό εθνικό κέντρο εργατικών συνδικάτων της Κίνας, αλλά διαλύθηκε ξανά το 1966 μετά την Πολιτιστική Επανάσταση υπέρ των επαναστατικών επιτροπών. Μετά τον θάνατο του Μάο το 1976, τον Οκτώβριο του 1978, η ACFTU πραγματοποίησε το πρώτο της συνέδριο από το 1957. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ρυθμίζεται από τον Νόμο περί Συνδικάτων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
«Γνήσια φωνή των εργαζομένων»
Η ACFTU διαδραμάτισε τον κύριο ρόλο στην προώθηση του Νόμου περί Συμβάσεων Εργασίας, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ το 2008. Η ACFTU συνέταξε τον νόμο και τον πρότεινε στο Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο, όπως αναφέρει μελέτη της Διαρκούς Επιτροπής του Λαϊκού Κογκρέσου.
Σύμφωνα με μια μελέτη του 2011, στο WorkingUSA: The Journal of Labor and Society, κατά την περίοδο της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης στην Κίνα, η ACFTU έχει δώσει προτεραιότητα στα συμφέροντα των επιχειρήσεων έναντι των συμφερόντων της εργασίας και έχει χάσει τη νομιμότητά της στα μάτια πολλών εργατών.
Το 2018, το 17ο Εθνικό Συνέδριο της Πανκινεζικής Ομοσπονδίας Συνδικάτων πραγματοποιήθηκε στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο. Στο συνέδριο, η ηγεσία των συνδικάτων αντιμετώπισε πιέσεις να σταματήσει να λειτουργεί ως γέφυρα ή μεσολαβητής μεταξύ των εργαζομένων και της διοίκησης και να αρχίσει να λειτουργεί ως γνήσια φωνή των εργαζομένων. Αυτή η πίεση προέκυψε τόσο εσωτερικά όσο και ασκήθηκε και από το ΚΚΚ.
Το 2018, η ACFTU προσδιόρισε τους οδηγούς διανομής τροφίμων στην οικονομία της πλατφόρμας μεταξύ των οκτώ ομάδων προτεραιότητας εργαζομένων για προστασία. Αύξησε την εκπαίδευση δεξιοτήτων, τη νομική βοήθεια και παρείχε ορισμένα ιατρικά οφέλη για αυτούς τους εργαζόμενους.
Οργάνωση
Από τις αρχές του 2024, η ACFTU έχει 300 εκατομμύρια μέλη και ένα εκατομμύριο αξιωματούχους, καθιστώντας την το μεγαλύτερο συνδικάτο στον κόσμο.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα ελέγχει τον διορισμό αξιωματούχων της ACFTU σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Οι υπάλληλοι της ACFTU είναι δημόσιοι υπάλληλοι που πρέπει να περάσουν τις εξετάσεις που απαιτούνται από τους δημόσιους υπαλλήλους.
Τα συνδικάτα επιχειρήσεων σε επίπεδο βάσης ιδρύονται γενικά από τοπικούς αξιωματούχους συνδικάτων σε συνεννόηση με τη διοίκηση της επιχείρησης.
Σχέση με το κράτος
Η ACFTU υποστηρίζει την κοινωνική συνοχή των εργαζομένων και τα συμφέροντα τους εντός του ΚΚΚ και της κυβέρνησης. Επιδιώκει επίσης να αντιμετωπίσει ζητήματα υγείας και ασφάλειας στην εργασία και ασκεί εποπτεία στη βιομηχανική πολιτική.
Ο ακτιβιστής της ACFTU, Γκούο Γενκάι, είχε δηλώσει στην κομματική εφημερίδα Morning Star, το 2013, ότι οι δημοκρατικές εκλογές αποτελούν βασικό πρότυπο για τη μέτρηση της αποτελεσματικότητας ενός συνδικάτου και σημείωσε ότι η πρακτική των επικεφαλής κινεζικών εταιρειών «να διορίζουν ηγέτες συνδικάτων ή να αναθέτουν σε κάποιον από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού τους να ενεργεί ως ηγέτης συνδικάτου παρεμποδίζει την ανεξαρτησία ενός συνδικάτου και την ικανότητά του να προστατεύει τα δικαιώματα των εργαζομένων».
Η Διεθνής Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων (τώρα Διεθνής Συνομοσπονδία Συνδικάτων) ισχυρίζεται ότι η ACFTU δεν είναι ανεξάρτητο συνδικάτο, δηλώνοντας στην πολιτική της:
Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ των μελών της ICFTU και των Παγκόσμιων Ομοσπονδιών Συνδικάτων σχετικά με τις επαφές με την ACFTU, που κυμαίνονται από «καμία επαφή» έως «εποικοδομητικό διάλογο». Η ICFTU, σημειώνοντας ότι η ACFTU δεν είναι ανεξάρτητη συνδικαλιστική οργάνωση και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυθεντική φωνή των Κινέζων εργαζομένων, επιβεβαιώνει το αίτημά της προς όλα τα μέλη και τις Παγκόσμιες Συνδικαλιστικές Ομοσπονδίες που έχουν επαφές με τις κινεζικές αρχές, συμπεριλαμβανομένης της ACFTU, να συμμετάσχουν σε κριτικό διάλογο.
Αυτό περιλαμβάνει την αναφορά παραβιάσεων θεμελιωδών δικαιωμάτων, συναντήσεις, ιδίως όσον αφορά περιπτώσεις κράτησης ακτιβιστών συνδικάτων και ακτιβιστών για τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Η ACFTU εκδίδει διάφορα περιοδικά, περιοδικά και άλλα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένου του Worker’s Daily.
