Η φροντίδα ηλικιωμένων με άνοια έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις για τις οικογένειες στις ΗΠΑ.
Το κόστος της μακροχρόνιας περίθαλψης αυξάνεται διαρκώς, ξεπερνώντας συχνά τις δυνατότητες ακόμη και οικογενειών που θεωρούνται οικονομικά σταθερές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όλο και περισσότεροι Αμερικανοί αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στο εξωτερικό, με το Μεξικό να αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικότερους προορισμούς για οικονομικότερη φροντίδα ηλικιωμένων, σημειώνει το Business Insider.
Η περίπτωση του 85χρονου Ρίτσαρντ Τζόνσον αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο το πρόβλημα. Ο Τζόνσον ζει σε μονάδα φροντίδας ασθενών με άνοια στο Νιου Τζέρσεϊ και το μηνιαίο κόστος της περίθαλψής του φτάνει περίπου τα 10.000 δολάρια. Η κόρη του, Ρεμπέκα, είπε στο ΒΙ ότι θεωρεί πως το ποσό αυτό είναι αδύνατον να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα, ιδιαίτερα καθώς ο πατέρας της είναι κατά τα άλλα υγιής και η οικογένεια έχει ιστορικό μακροζωίας. Εκτιμά ότι θα χρειαστεί φροντίδα για ακόμη δέκα χρόνια, γεγονός που δημιουργεί τεράστια οικονομική πίεση.
Ο Ρίτσαρντ, πρώην καθηγητής πολιτικών επιστημών, είχε οργανώσει προσεκτικά τη συνταξιοδότησή του μέσω σύνταξης και κοινωνικής ασφάλισης. Για πολλά χρόνια αυτά τα έσοδα ήταν υπεραρκετά. Ωστόσο, η διάγνωση άνοιας το 2016 άλλαξε τα πάντα.
Αρχικά τη φροντίδα του ανέλαβε η σύζυγός του, αλλά μετά τον θάνατό της το 2021 η ευθύνη πέρασε στις κόρες του. Η μία από αυτές, η Ρέιτσελ, προσπάθησε να τον φροντίσει στο σπίτι της στο Νιου Τζέρσεϊ, όμως όσο η ασθένεια προχωρούσε, η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη.
Τελικά ο Ρίτσαρντ μεταφέρθηκε σε εξειδικευμένη μονάδα φροντίδας μνήμης. Παρά το υψηλό κόστος και την πολυτελή εικόνα της δομής, η οικογένεια διαπίστωσε σοβαρά προβλήματα στην παρακολούθηση και ενημέρωση της κατάστασής του. Η Ρεμπέκα θυμάται ότι έμαθε από το νοσοκομείο — και όχι από τη μονάδα — πως ο πατέρας της είχε πέσει και είχε μεταφερθεί στα επείγοντα. Το περιστατικό αυτό οδήγησε την οικογένεια στην απόφαση να τον μεταφέρει αλλού, χωρίς όμως ουσιαστική μείωση του κόστους.
Ακόμη και με κρατική βοήθεια μέσω Medicaid, τα έξοδα παραμένουν εξαιρετικά υψηλά, περίπου 8.000 δολάρια τον μήνα. Για να καλύψουν μέρος των αναγκών, οι κόρες του πούλησαν ένα δεύτερο σπίτι της οικογένειας στον Καναδά, αλλά και πάλι τα χρήματα δεν επαρκούν για μια τόσο μακροχρόνια περίοδο περίθαλψης.
Από τις ΗΠΑ στο Μεξικό
Έτσι άρχισαν να εξετάζουν τη λύση του Μεξικού. Η Ρεμπέκα γνώρισε την αγορά μακροχρόνιας φροντίδας στη χώρα το 2024, ερευνώντας αρχικά περιοχές συνταξιοδότησης. Αυτό που τη σόκαρε περισσότερο ήταν το χαμηλό κόστος σε σύγκριση με τις ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, όπως σημειώνει, «το φθηνό στο Μεξικό εξακολουθεί να μην είναι εύκολο».
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την οικογένεια Τζόνσον. Η γήρανση της γενιάς των baby boomers δημιουργεί τεράστια πίεση στο αμερικανικό σύστημα περίθαλψης. Σύμφωνα με ομοσπονδιακά στοιχεία, το μέσο ετήσιο κόστος μακροχρόνιας φροντίδας στις ΗΠΑ ξεπερνά τα 112.000 δολάρια. Παράλληλα, σχεδόν το 70% των Αμερικανών αναμένεται να χρειαστεί κάποια μορφή μακροχρόνιας φροντίδας στη διάρκεια της ζωής του.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η μακροχρόνια φροντίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν θεωρείται ουσιαστικά «ιατρική περίθαλψη», τονίζει το Business Insider. Πρόκειται κυρίως για βοήθεια στις καθημερινές ανάγκες — σίτιση, μπάνιο, μετακίνηση, διαχείριση φαρμάκων και οικιακές εργασίες.
Ωστόσο, το Medicare και τα περισσότερα ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα καλύπτουν μόνο πολύ περιορισμένες περιόδους φιλοξενίας σε μονάδες περίθαλψης, συνήθως μετά από νοσηλεία ή τραυματισμό. Το αποτέλεσμα είναι ότι εκατομμύρια οικογένειες μένουν ουσιαστικά χωρίς επαρκή οικονομική κάλυψη.
Το κόστος φροντίδας εκτοξεύεται πέρα του πληθωρισμού
Την ίδια στιγμή, το κόστος των μονάδων φροντίδας στις ΗΠΑ αυξάνεται ταχύτερα από τον πληθωρισμό. Σε ορισμένες πολιτείες οι τιμές ξεπερνούν ακόμη και τα 1.000 δολάρια ημερησίως. Αντίθετα, στο Μεξικό το κόστος για αντίστοιχη φροντίδα κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 1.000 και 2.000 δολαρίων τον μήνα. Πολλές μονάδες προσφέρουν υπηρεσίες παρόμοιες με εκείνες των αμερικανικών δομών, ενώ συχνά διαθέτουν μικρότερη αναλογία ασθενών προς φροντιστές και μόνιμη ιατρική παρουσία.
Η εμπειρία της οικογένειας της Γκλάντις Γουέις δείχνει πώς λειτουργεί στην πράξη αυτή η επιλογή. Η 86χρονη Αμερικανίδα, που έπασχε από άνοια, ζούσε στο Οχάιο υπό τη φροντίδα της κόρης της Ντόνα. Όταν όμως η κατάσταση έγινε επικίνδυνη, η οικογένεια αποφάσισε να μεταφέρει τη μητέρα τους στο Μεξικό, όπου η άλλη κόρη, η Άνια Χέλμον, είχε ήδη μετακομίσει.
Σήμερα η Γουέις ζει στην πόλη Μανσανίγιο, στις ακτές του Ειρηνικού, έχοντας δύο φροντιστές σε 24ωρη βάση με συνολικό κόστος περίπου 2.000 δολάρια τον μήνα — ένα κλάσμα όσων θα πλήρωναν στις ΗΠΑ. Οι φροντιστές τη συνοδεύουν καθημερινά σε δραστηριότητες, όπως γυμναστική, χορό και κοινωνικές εξόδους, βελτιώνοντας αισθητά την ποιότητα ζωής της.
Βέβαια, η μεταφορά ηλικιωμένων στο Μεξικό δεν είναι χωρίς δυσκολίες. Η διαδικασία μετανάστευσης και απόκτησης άδειας παραμονής μπορεί να αποδειχθεί πολύπλοκη, ιδιαίτερα όταν οι ασθενείς αντιμετωπίζουν σοβαρή γνωστική έκπτωση. Στην περίπτωση της Γουέις, οι μεξικανικές αρχές επέτρεψαν τη χρήση δακτυλικού αποτυπώματος αντί υπογραφής, δείχνοντας ευελιξία απέναντι στην κατάσταση της υγείας της.
Παρά τις δυσκολίες, όλο και περισσότερες οικογένειες θεωρούν ότι το Μεξικό αποτελεί ρεαλιστική λύση απέναντι στο αδιέξοδο του αμερικανικού συστήματος φροντίδας ηλικιωμένων. Για πολλούς, η επιλογή αυτή δεν είναι απλώς οικονομική ανάγκη, αλλά και ένας τρόπος να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή και ανθρώπινη φροντίδα για τους αγαπημένους τους σε μια περίοδο της ζωής τους όπου τη χρειάζονται περισσότερο.
