Τεχνητή Νοημοσύνη: Ο δημιουργός του Star Wars τα βάζει με όσους της αντιστέκονται

Πρόσφατα, Τζορτζ Λούκας ο δημιουργός ταινιών όπως Ιντιάνα Τζόουν,  Star Wars και American Graffiti, που συμπεριλήφθηκαν στην λίστα των 100 Καλύτερων Αμερικάνικων Ταινιών παρομοίασε τους σκεπτικιστές της τεχνητής νοημοσύνης με «Λουδίτες» που προσκολλώνται στα άλογα και στις άμαξες. Ιστορικός, όμως έρχεται να τον διορθώσει.

Τι είπε ο σκηνοθέτης του «Star Wars» για την Τεχνητή Νοημοσύνη

Ο σκηνοθέτης του «Star Wars», μιλώντας σε συνέντευξή του στο A Rabbit’s Foot, είπε: «Η τεχνητή νοημοσύνη σημαίνει ότι είναι πολύ πιο εύκολο για εμάς να κάνουμε ταινίες».

Είπε ότι η αντίσταση απέναντι στην τεχνολογία αυτή μοιάζει «πάρα πολύ με το να κάθεσαι εδώ και να λες: “Λοιπόν, πιστεύω ότι το άλογο και η άμαξα είναι πραγματικά το σωστό. Αυτά τα αυτοκίνητα χαλάνε, χρειάζονται βενζίνη, έχουν κάθε είδους προβλήματα και σε λίγο θα τα μετατρέπουν σε τανκς και μετά θα σκοτώνουν ανθρώπους. Είναι τρομερό”».

Έτσι, η βρετανική Guardian έγραψε πως «ο Τζορτζ Λούκας παρομοιάζει τους σκεπτικιστές της τεχνητής νοημοσύνης με Λουδίτες που προσκολλώνται στα άλογα και στις άμαξες».

Αποκατάσταση της αλήθειας

Πράγματι, οι «Λουδίτες», ένα κίνημα που κατέστρεφε μηχανές στις αρχές του 19ου αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία, έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί ως συνώνυμο των εχθρών της προόδου: εκείνων που είναι καταδικασμένοι να παραμεριστούν από την αδιάκοπη πορεία της Ιστορίας προς τα εμπρός.

Ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκίλ στον Καναδά Μπράιαν Λιούις, όμως, είναι ανάμεσα σε αυτούς που έρχονται να αποκαταστήσουν την αλήθεια: οι Λουδίτες δεν ήταν οπισθοδρομικοί, αλλά εργαζόμενοι που με τον τρόπο τους έλεγαν ότι υπέφεραν.

«Οι ταραχές για τα τρόφιμα, η καταστροφή μηχανημάτων ή ο εμπρησμός εργοστασίων ήταν άμεσοι τρόποι για να αναγκάσουν τους εργοδότες και τις τοπικές αρχές να δώσουν προσοχή στα δικαιολογημένα παράπονά τους» αναφέρει σε ανάλυσή του στο The Conversation.

Όπως εξηγεί ο ιστορικός, εκείνη την εποχή τα συνδικάτα ήταν παράνομα και οι εργάτες δεν είχαν πολιτική εκπροσώπηση. «Οι συνεταιριστικές ενώσεις δεν υπήρχαν ακόμη και το κρατικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας αποτελούσε μακρινό όνειρο». Σύμφωνα με τους ιστορικούς το διασημότερο επεισόδιο του «Λουδισμού» ξεκίνησε το 1811 στο Νοτιγχαμσάιρ.

«Μέσα στο κλίμα εκτεταμένης οικονομικής εξαθλίωσης που είχε προκαλέσει ο πόλεμος εναντίον του Ναπολέοντα, οι υφαντουργοί κατηγόρησαν τις νέες, φαρδιές πλεκτομηχανές ότι τους έκλεβαν τις δουλειές, μείωναν τα εισοδήματά τους και επιδείνωναν μια ήδη άσχημη κατάσταση» σημειώνει.

Έτσι, συνεχίζει, κατέστρεψαν περισσότερους από 1.000 αργαλειούς καλτσοποιίας, ενώ η καταστροφή περιουσίας εξαπλώθηκε στη συνέχεια στις περιοχές υφαντουργίας και νηματουργίας του Λάνκασαϊρ και του Γιορκσάιρ.

Η τότε βρετανική κυβέρνηση αντέδρασε σκληρά, στέλνοντας 12.000 στρατιώτες για να καταστείλουν τις ταραχές και το Κοινοβούλιο ψήφισε νόμο που τιμωρούσε την καταστροφή αργαλειών με απαγχονισμό. Έτσι, μέχρι το 1816 είχε αποκατασταθεί η «τάξη» μέσω καταστολής, παραδειγματικών απαγχονισμών και ποινών μεταφοράς καταδίκων στην Αυστραλία.

Συνεπώς, ο Λιούις ξεκαθαρίζει ότι οι Λουδίτες δεν άξιζαν αυτή την φήμη που τους απέδωσε η ιστορία. «Οι Λουδίτες δεν ξεσπούσαν τυφλά, αλλά έστελναν ένα μήνυμα· και, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, αυτό το μήνυμα ακούστηκε. Μαζί με τους πολιτικούς ριζοσπάστες και τους αγωνιστές του εργατικού κινήματος κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, συμμετείχαν σε έναν μακρόχρονο αγώνα για δικαιώματα, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη».

Από τους ελάχιστα μάλιστα αριστοκράτες που στήριξαν τους Λουδίτες ήταν και ο σπουδαίος Φιλέλληνας ποιητής Λόρδος Βύρων, λέγοντας στη Βουλή των Λόρδων, ότι η «απόλυτη ένδεια» και η «πρωτοφανής δυστυχία» είχαν προκαλέσει τις ταραχές και ότι, αντί για συμπόνια ή για μια προσπάθεια αποκατάστασης των αδικιών, το μόνο που μπορούσε να προτείνει η κυβέρνηση ήταν «δραγόνοι και δήμιοι».

Γι’ αυτό και ο γνωστός Βρετανός ιστορικός Έντουαρντ Πάλμερ Τόμσον, πρότεινε «οι Λουδίτες πρέπει να απαλλαγούν από την απαξιωτική ματιά των μεταγενέστερων».

Είναι αυτοί «Λουδίτες»;

Αυτή η ιστορική αποκατάσταση, όμως, στέλνει και ένα άλλο μήνυμα σε φανατικούς υποστηρικτές της τεχνητής νοημοσύνης όπως ο Λούκας: Η Τεχνητή Νοημοσύνη πρέπει πράγματι να περιοριστεί και αυτό υποστηρίζεται από τους ίδιους που την δημιουργούν.

Τα τελευταία χρόνια, οι προειδοποιήσεις ανθρώπων που βρίσκονται στην αιχμή της τεχνητής νοημοσύνης γίνονται ολοένα εντονότερες. Τον Μάιο του 2023, η Statement on AI Risk του Center for AI Safety, την οποία υπέγραψαν μεταξύ άλλων οι Τζέφρι Χίντον, Γιοσούα Μπέντζιο, Σαμ Άλτμαν, Ντέμις Χασάμπις και Ντάριο Αμοντέι, προειδοποιούσε ότι ο κίνδυνος ανθρώπινης εξαφάνισης από την AI πρέπει να αντιμετωπιστεί ως παγκόσμια προτεραιότητα, αντίστοιχη με τον πυρηνικό πόλεμο και τις πανδημίες.

Τον Σεπτέμβριο του 2025 ακολούθησε η Statement on Superintelligence, με τους Χίντον, Μπέντζιο και Στιούαρτ Ράσελ, μεταξύ άλλων, να ζητούν να απαγορευτεί η ανάπτυξη υπερνοημοσύνης μέχρι να υπάρξει επιστημονική συναίνεση ότι μπορεί να ελεγχθεί με ασφάλεια και ισχυρή κοινωνική αποδοχή.

Τέλος, τον Ιούλιο του 2026, περισσότεροι από 1.100 εργαζόμενοι και ερευνητές υπέγραψαν το Pacing the Frontier, ανάμεσά τους οι Ντάριο Αμοντέι, Γιάκουμπ Πατσότσκι και Σενγκτζιά Ζάο, ζητώντας διεθνείς μηχανισμούς που θα επιτρέπουν συντονισμένη επιβράδυνση της προηγμένης AI εφόσον οι κίνδυνοι το απαιτήσουν.

Δύσκολα θα χαρακτήριζε κανείς του Ντάριο Αμοντέι, Γιάκουμπ Πατσότσκι και Σενγκτζιά Ζάο, ως οπισθοδρομικούς…

ΠΗΓΗ: in.gr