«Ακόμη και αν το 15% των αμπελώνων εκριζωθεί, ο αμπελοοινικός τομέας θα παραμείνει το ίδιο δυσλειτουργικός και μη κερδοφόρος, απλώς σε μικρότερο μέγεθος», επισημαίνει ψύχραιμα ο δημοσιογράφος Robert Joseph, υποστηρίζοντας ότι οι επαγγελματίες του κρασιού πρέπει να κινητοποιηθούν για να προετοιμάσουν μια ανάκαμψη βασισμένη στο μάρκετινγκ, απέναντι στους αντίξοους ανέμους που πνέουν ταυτόχρονα.
Αν ο Αμερικανός κριτικός Robert Parker ήταν ο συνήγορος του κρασιού, ο Βρετανός δημοσιογράφος Robert Joseph είναι ο συνήγορος του διαβόλου: ή το δέχεσαι ή φεύγεις, αναφέρει σε ανάρτησή της η ΚΕΟΣΟΕ. Ποιο είναι λοιπόν για αυτόν το ερώτημα που δεν τολμούν να θέσουν στον εαυτό τους οι Γάλλοι παραγωγοί κρασιού; «Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι αν πρόκειται να ξηλωθούν πολλά αμπέλια, θα αποκτήσουμε μια πιο κερδοφόρα και υγιή βιομηχανία κρασιού σε μικρότερη κλίμακα; Ή μήπως, μετά την εκρίζωση του 10% έως 20% των αμπελώνων, ο τομέας του κρασιού θα παραμείνει όπως είναι σήμερα, δηλαδή το ίδιο δυσλειτουργικός, λιγότερο κερδοφόρος , αλλά απλώς μικρότερος;» διερωτάται ο Robert Joseph.
«Πριν γνωρίσουν την κρίση, τα κρασιά του Μπορντό δεν ήθελαν να ασχοληθούν με ιδέες από έξω, υπήρχε μια μορφή περιφρόνησης»
Ιδιαίτερα δραστήριος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο παρατηρητής του παγκόσμιου οινικού γίγνεσθαι στηλιτεύει την έλλειψη σφαιρικού οράματος. Επισημαίνει ότι όταν ο όμιλος Pernod-Ricard ανακοίνωσε την πώληση των λιγότερο επικερδών περιουσιακών του στοιχείων στο κρασί (10 μάρκες μεγάλου όγκου: Jacob’s Creek, Brancott Estate, Campo Viejo…), «υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι του κρασιού που ήταν χαρούμενοι, λέγοντας «δεν θέλουμε τέτοιου είδους επιχειρήσεις, δεν είναι λάτρεις του κρασιού, δεν έχουν το πάθος…».
Αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν είμαστε στο κρασί, αλλά στο real estate. Αν ζεις σε έναν δρόμο όπου όλοι θέλουν να πουλήσουν, αλλά κανείς δεν θέλει να αγοράσει σπίτια, δεν χαίρεσαι που έχεις λιγότερους γείτονες· αναρωτιέσαι τι έχουν στο μυαλό τους οι άλλοι. Θα ήμουν χαρούμενος αν μεγάλες εταιρείες επένδυαν στο κρασί και δεν απέσυραν τα κεφάλαιά τους από αυτό.»
Επιθετικοί αντίξοοι παράγοντες
Σε αυτό το πλαίσιο συστημικής κρίσης, «αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι έχουμε τόσα πολλά πράγματα εναντίον μας ταυτόχρονα», σημειώνει ο Robert Joseph, τονίζοντας ότι «η συσσώρευση αντίξοων ανέμων είναι μοναδική στην ιστορία του κρασιού: η κλιματική αλλαγή που κάνει την παραγωγή να χάνει την προβλεψιμότητα και τις συνήθειές της (με ξηρασίες, πυρκαγιές…), η γεωπολιτική κρίση, καθώς το κρασί έχει γίνει το μπαλάκι με το οποίο αρέσκονται να παίζουν οι πολιτικοί, οι οπαδοί της υγείας με τον αγώνα κατά του καρκίνου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), οι νέοι που έχουν μεγάλη συνείδηση της ευεξίας τους (“wellbeing”) αποφεύγοντας το αλκοόλ από το μεσημέρι της Κυριακής έως το βράδυ της Πέμπτης, αλλά δεν έχουν ιδέα για τη “συνολική υγεία” τους και πίνουν περισσότερο το Σαββατοκύριακο… Υποτιμάται επίσης ο ανταγωνισμός από τις ναρκωτικές ουσίες στις επιλογές ορισμένων καταναλωτών. Αν τα βάλετε όλα αυτά μαζί, το κρασί βρίσκεται αντιμέτωπο με μια συμμαχία πρωτοφανών προκλήσεων.»
«Κανείς δεν μπορεί να πει ως πού θα πέσει ο αμπελώνας του Μπορντό, την ώρα που όλο και περισσότεροι αμπελουργοί αποθαρρύνονται»
Προκρίνοντας περισσότερο μάρκετινγκ που να στοχεύει στη μάζα των καταναλωτών για να τους προσελκύσει και λιγότερη εξειδικευμένη ορολογία που απευθύνεται στους λίγους γνώστες που ψάχνουν επιβεβαίωση, ο Robert Joseph κάνει μια αποτίμηση χωρίς περιστροφές: «Υπάρχει πάρα πολύ κρασί στον κόσμο. Υπάρχουν τουλάχιστον 1 εκατομμύριο διαφορετικές ετικέτες, ίσως και περισσότερες· δεν είναι κακό οι παραγωγοί να αφιερώσουν λίγο χρόνο για να εξετάσουν κάθε μία από τις ετικέτες τους και να δουν αν βγάζουν το ψωμί τους από αυτήν. Πρέπει να μειωθούν οι γκάμες.»
