Μια σειρά από σαφείς και αυστηρές αιχμές προς την πλευρά της Άγκυρας περιλαμβάνει η νέα ετήσια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία, θέτοντας ευθέως ζητήματα σεβασμού της κυριαρχίας και του Διεθνούς Δικαίου.
Στην αιχμή του δόρατος της ευρωπαϊκής κριτικής βρίσκεται το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η Κομισιόν χρησιμοποιεί απόλυτη γλώσσα, χαρακτηρίζοντας τη συμφωνία ρητά «άκυρη και ανυπόστατη» (null and void), ενώ υπογραμμίζει πως η συγκεκριμένη ενέργεια παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων χωρών και δεν είναι ικανή να παραγάγει κανένα έννομο αποτέλεσμα.
Επιπλέον, η έκθεση επαναφέρει επιτακτικά το ζήτημα του casus belli που έχει ψηφίσει η τουρκική εθνοσυνέλευση από το 1995, σε περίπτωση που η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Την ίδια στιγμή, οι Βρυξέλλες επικρίνουν σφόδρα τις τουρκικές αξιώσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών, την εισαγωγή της αναθεωρητικής θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά εγχειρίδια της γείτονος, αλλά και την τακτική των υπερπτήσεων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις τουρκικές παρεμβάσεις αναφορικά με το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στηλιτεύει απερίφραστα την απόπειρα παρεμπόδισης ενός κρίσιμου ευρωπαϊκού έργου κοινού ενδιαφέροντος. Στο ίδιο πλαίσιο, καταγράφονται με αρνητικό πρόσημο οι έντονες αντιδράσεις της Άγκυρας απέναντι σε ελληνικές αμυντικές επιλογές, όπως η ανάπτυξη συστημάτων Patriot στην Κάρπαθο και η μεταστάθμευση F-16 στην Κύπρο, καθώς και οι ενστάσεις της αναφορικά με τον ελληνικό θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό.
Αδιαπραγμάτευτη εμφανίζεται η στάση της Κομισιόν και στο Κυπριακό. Η έκθεση απορρίπτει κατηγορηματικά την τουρκική ρητορική περί λύσης «δύο κρατών», αξιώνει την άμεση ανάκληση των μονομερών τετελεσμένων που επιχειρούνται στην περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων και καταδικάζει απερίφραστα τις νέες συμφωνίες που συνάπτει η Άγκυρα με το ψευδοκράτος.
Καταλήγοντας, το κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διαπιστώνει ότι η ευθυγράμμιση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με αυτήν της Ε.Ε. βρίσκεται στο ιστορικό ναδίρ του 4%. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι απολύτως ξεκάθαρο: η οποιαδήποτε ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας περνά υποχρεωτικά και αποκλειστικά μέσα από τον έμπρακτο σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και της αδιαπραγμάτευτης κυριαρχίας των κρατών-μελών.
