Η ελληνική οικονομία εισέρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η δημοσιονομική σταθεροποίηση συνυπάρχει με την εξασθένηση της αναπτυξιακής δυναμικής. Οι διαθέσιμες μακροοικονομικές προβλέψεις για την περίοδο 2026–2028 συγκλίνουν ως προς τη συνέχιση της μεγέθυνσης με χαμηλότερους ρυθμούς, παρουσιάζουν όμως αποκλίσεις σε ορισμένα βασικά μεγέθη.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει επιβράδυνση της ανάπτυξης στο 1,5% το 2027 και το 2028, συνδέοντας την εξέλιξη αυτή με την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης, το ενεργειακό κόστος και τις δυσμενέστερες χρηματοδοτικές συνθήκες. Εκτιμήσεις μας αποτυπώνουν ελαφρώς υψηλότερους ρυθμούς μεγέθυνσης, 1,67% και 1,7% αντίστοιχα. Υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης εκτιμώντο πριν το πιο σοβαρό επεισόδιο του Κόλπου στις αρχείς του τελευταίου τετραμήνου.
Μεγαλύτερη διαφοροποίηση καταγράφεται στη δημοσιονομική πορεία. Ενώ η Επιτροπή προβλέπει πλεόνασμα 0,20% του ΑΕΠ το 2028, η εκτίμηση μας υποδεικνύει έλλειμμα 0,61%. Την ίδια στιγμή, η τελευταία αποτυπώνει ταχύτερη αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους, στο 120,95% του ΑΕΠ έναντι 126,60%. Η συνύπαρξη αυτών των προβολών αναδεικνύει τη σημασία της ονομαστικής μεγέθυνσης, του πρωτογενούς ισοζυγίου και των λοιπών παραγόντων μεταβολής του χρέους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η επενδυτική δραστηριότητα. Ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των πραγματικών παγίων επενδύσεων εκτιμάται ότι θα περιοριστεί από 6,8% το 2026 σε 2,4% το 2027, με περαιτέρω επιβράδυνση περίπου στο 1% το 2028. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τον προβληματισμό για τη διατήρηση της ανάπτυξης χωρίς την ίδια χρηματοδοτική ώθηση από τους ευρωπαϊκούς πόρους.
Στην αγορά εργασίας, παρά τη σημαντική υποχώρηση της ανεργίας στην Ελλάδα, εξακολουθούν να καταγράφονται προβλήματα μακροχρόνιας ανεργίας, περιφερειακές διαφοροποιήσεις και αναντιστοιχίες δεξιοτήτων. Η Αθήνα παρουσιάζει ευνοϊκότερη εικόνα από τον εθνικό μέσο όρο, αναδεικνύοντας την ανομοιογένεια της εγχώριας αγοράς εργασίας.
Ακόμη, η τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται, προς το παρόν, να περιορίζει περισσότερο τις νέες προσλήψεις παρά να προκαλεί μαζικές απολύσεις. Κατά συνέπεια, η μελλοντική ανάπτυξη εξαρτάται από την προσαρμογή των δεξιοτήτων στις μεταβαλλόμενες παραγωγικές απαιτήσεις.
Οι προβλέψεις συγκλίνουν στην εικόνα μιας οικονομίας που εξακολουθεί να αναπτύσσεται, αλλά με χαμηλότερους ρυθμούς. Η ουσιαστική πρόκληση αφορά τη μετάβαση από την ανάπτυξη που υποστηρίζεται από εξωτερικούς χρηματοδοτικούς πόρους σε ένα υπόδειγμα διατηρήσιμης παραγωγικής επέκτασης.
Η μείωση του δημόσιου χρέους και η υποχώρηση της ανεργίας αποτελούν θετικές εξελίξεις. Δεν επαρκούν, ωστόσο, για να διασφαλίσουν υψηλότερη παραγωγικότητα, αποτελεσματικότερη κατανομή της εργασίας και περιορισμό των εξωτερικών ανισορροπιών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να μετατρέψει τη σημερινή μακροοικονομική σταθερότητα σε μακροχρόνια παραγωγική ανθεκτικότητα.
*Π. Ε. Πετράκης, Ομότιμος Καθηγητής ΕΚΠΑ. Παπαδάκη Ανδριανή (MSc Pol. Econ.)/ Οι απόψεις που διατυπώνονται δεν αποτελούν απόψεις του ΚΕΠΕ
























![Η Δέουσα Επιμέλεια Πελάτη [Μέρος 4ο]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2025/11/30535270_ypologistis.jpg)















