Δύσκολες ώρες περνά η Γαλλία, ανήσυχες ώρες περνούν και οι διαχειριστές κεφαλαίων στην Ευρώπη.
Αυτό που μεταφέρουν και από την ελληνική πρωτεύουσα άνθρωποι του χρηματοπιστωτικού κλάδου, που δεν κρύβουν την ανησυχία τους για την πορεία των ομολόγων της δεύτερης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης.
Διότι δεν είναι μόνο ότι ξυπνούν μνήμες από την κρίση χρέους προ 15ετίας, αλλά και ότι ο κίνδυνος μετάδοσης της κρίσης εντός της ζώνης του κοινού νομίσματος ποτέ δεν έχει φύγει.
Αρκεί να σας πω ότι το spread μεταξύ των γαλλικών και των γερμανικών 10ετών ομολόγων είναι πέριξ των 140 μονάδων βάσης, ενώ αντίστοιχα, το spread της Ιταλίας έναντι της Γερμανίας πέριξ των 110 μονάδων βάσης.
Οι διαφορές δηλαδή της πρώτης, με τη δεύτερη και την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.
Το κατώφλι του Ντράγκι
Και οι ανησυχίες έχουν μεγαλώσει από τότε που ο Μάριο Ντράγκι χαμήλωσε πολύ τον πήχη μιας άμεσης παρέμβασης της ΕΚΤ για τη στήριξη της Γαλλίας στις αγορές ομολόγων.
Ο πρώην πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας και ισχυρός άνδρας στην Ευρώπη εκτίμησε προ ημερών ότι οι σημερινές συνθήκες στην ευρωζώνη απέχουν από εκείνες της κρίσης δημόσιου χρέους, όταν η παρέμβαση της ΕΚΤ είχε καθοριστική σημασία για τη σταθερότητα του ενιαίου νομίσματος.
Η διαφορά βρίσκεται, κατά τον Ντράγκι, στο περιβάλλον του πληθωρισμού.
Την περίοδο της κρίσης χρέους, η ευρωζώνη αντιμετώπιζε κυρίως αποπληθωριστικές πιέσεις ή εξαιρετικά χαμηλές αυξήσεις τιμών.
Σήμερα, αντιθέτως, ο πληθωρισμός κινείται σε υψηλότερα επίπεδα και συνεχίζει να αυξάνεται, γεγονός που περιορίζει τα περιθώρια της ΕΚΤ να αναλάβει δράση με στόχο τη συγκράτηση του κόστους δανεισμού μιας χώρας.
Πόσο αντέχει η Ελλάδα
Τώρα θα αναρωτηθείτε για το πόσο η Ελλάδα είναι εκτεθειμένη σε αυτό το μείγμα.
Η στήλη δεν θα κάνει εκτιμήσεις, αλλά θα σας μεταφέρει ακριβώς τα λόγια κορυφαίου παράγοντα οικονομικού οργανισμού της χώρας.
Όταν στις δύο όχθες του Ατλαντικού (σ.σ. ΗΠΑ και Γαλλία) οι πιέσεις στο χρέος μεγαλώνουν, εάν συνεχιστεί, θα βρεθούμε ενώπιον μιας μεγάλης κρίσης. Και η Ελλάδα μπορεί να είναι σε καλύτερη θέση από ότι ήταν πριν δύο δεκαετίες, αλλά αλώβητη δεν θα μείνει.
Αυτά μου είπε, αυτά σας μεταφέρω, προς επίρρωση και των ανησυχιών που υπάρχουν στο «financial district» των Αθηνών.
Η κρυφή έκθεση…
Να σας πω επίσης, ότι στην πρώτη ανάγνωση των στοιχείων από την Ένωση Θεσμικών, η εικόνα είναι πολύ καλή.
Η θεσμική διαχείριση ανέβασε ταχύτητα, με τα υπό διαχείριση κεφάλαια να φτάνουν τα 55,26 δισ. ευρώ στο τέλος Σεπτεμβρίου, αυξημένα κατά 12,63% από την αρχή του 2026.
Στους ΟΣΕΚΑ που διαχειρίζονται ελληνικές ΑΕΔΑΚ, το ενεργητικό διαμορφώθηκε στα 34 δισ. ευρώ, σημειώνοντας άνοδο 15,9% από το τέλος του 2025, ενώ οι καθαρές εισροές στο εννεάμηνο έφτασαν τα 2,81 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 765 εκατ. ευρώ στο τρίτο τρίμηνο.
Εντούτοις… τη μεγαλύτερη ζήτηση συγκέντρωσαν τα διεθνή ομολογιακά αμοιβαία κεφάλαια, με εισροές 1,29 δισ. ευρώ, ενώ ακολούθησαν τα σύνθετα ειδικού τύπου με 336 εκατ. ευρώ και τα μικτά με 309 εκατ. ευρώ.
Κινητικότητα καταγράφεται και στο asset management, όπου τα υπό διαχείριση κεφάλαια ανήλθαν σε 14,97 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 16,96% από την αρχή του έτους.
Ζυμώσεις
Η έτερη όψη του νομίσματος των αναταράξεων τώρα είναι ότι όποιον τραπεζίτη κι αν ρωτήσεις αυτή την περίοδο, η απάντηση είναι περίπου η ίδια. Οι εξαγορές και οι συγχωνεύσεις στην Ευρώπη θα συνεχιστούν.
Το ερώτημα δεν είναι τόσο εάν θα γίνουν, αλλά ποιος θα εξαγοράσει ποιον και πότε.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο CEO της Τράπεζας Κύπρου, Πανίκος Νικολάου, που θα μείνει στο τιμόνι της ως το 2031, όπως αποφασίστηκε την περασμένη εβδομάδα.
Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων τόνισε πως θεωρεί δεδομένο ότι ο τραπεζικός χάρτης θα αλλάξει. Και σε αυτή την αλλαγή η τράπεζα μπορεί να βρεθεί και στις δύο πλευρές του… τραπεζιού.
Από τη μία πλευρά με μαξιλάρι 700 εκατ. ευρώ εξετάζει εξαγορές, με το ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στο wealth management, όπου φαίνεται πως έχει ήδη εντοπιστεί πιθανός στόχος. Ταυτόχρονα όμως δεν απέκλεισε ούτε το αντίστροφο σενάριο.
Να βρεθεί δηλαδή η ίδια η Τράπεζα Κύπρου στο στόχαστρο μεγαλύτερου ευρωπαϊκού ομίλου.
Πρόσθεσε μάλιστα ότι εφόσον μια τέτοια πρόταση εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μετόχων, θα μπορούσε να προχωρήσει.
Δεν επιβεβαίωσε πάντως σενάρια που έχουν κυκλοφορήσει τους τελευταίους μήνες περί συνένωσης με ελληνικό συστημικό όμιλο.
Ο Γουάτσα και η εστίαση
Επίσης, με καλό μάτι βλέπουν στην αγορά της εστίασης το deal του Πρεμ Γουάτσα για την Evergood.
Και ο λόγος, όπως μου λένε οι πηγές μου, είναι ότι η καναδική Recipe Unlimited γνωρίζει τη δουλειά: έχει περισσότερα από εκατό χρόνια εμπειρίας και δεκαοκτώ εμπορικά σήματα.
Η προσδοκία είναι ότι για τα Goody’s, Everest και τα υπόλοιπα σήματα θα ανοίξει ένας νέος κύκλος ανάπτυξης. Βεβαίως, τα ενοίκια, το εργασιακό κόστος και οι ψηφιακές εφαρμογές πιέζουν.
Όπως μου λένε οι συνομιλητές μου, οι επιχειρήσεις είναι τουλάχιστον 25% περισσότερες από όσες αντέχει η αγορά.
Αλλά επιμένουν: περιθώρια υπάρχουν, ιδίως όταν στο τραπέζι κάθεται κάποιος που ξέρει από εστίαση.
Θαλάσσια πάρκα: Η Ελλάδα ασκεί τα δικαιώματά της στην πράξη
Σε άλλο μέτωπο τώρα, παρά τις τουρκικές anti-Navtex και τις προκλήσεις της Άγκυρας, η Αθήνα προχωρά βάσει σχεδιασμού στη θεσμοθέτηση των θαλάσσιων πάρκων.
Την Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου, κατατέθηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στο Συμβούλιο της Επικρατείας το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Νοτίου Αιγαίου Ι – Νότιες Κυκλάδες, σηματοδοτώντας ένα ακόμη ουσιαστικό βήμα προς την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η προστασία της πλούσιας θαλάσσιας βιοποικιλότητας της χώρας μας: των ειδών, των οικοτόπων και των ευαίσθητων οικοσυστημάτων που αποτελούν πολύτιμο φυσικό πλούτο.
Τα θαλάσσια πάρκα υπηρετούν έναν ουσιαστικό στόχο: να διαφυλάξουμε ζωντανές και υγιείς θάλασσες για τις επόμενες γενιές.
Πηγές από το ΥΠΕΝ μου έλεγαν ότι ο σχεδιασμός προχωρά κανονικά, χωρίς να επηρεάζεται από τις αντιδράσεις τρίτων.
Το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση είναι σαφές: η Ελλάδα ασκεί στην πράξη τα κυριαρχικά της δικαιώματα και προωθεί την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, με γνώμονα το διεθνές δίκαιο και το εθνικό συμφέρον.
Η πρωτοβουλία, μάλιστα, έχει συνέχεια, καθώς σειρά παίρνει πλέον το θαλάσσιο πάρκο του Ιονίου.
Η Αθήνα υλοποιεί τις δεσμεύσεις της, καθιστώντας σαφές ότι ο βηματισμός της δεν καθορίζεται από τις αντιδράσεις της Άγκυρας.
Ο Κάθετος Διάδρομος πέρα από τα πρόσωπα
Επειδή στην πολιτική συζήτηση η μνήμη συχνά προσαρμόζεται στην επικαιρότητα, ας θυμίσουμε ότι η ελληνοαμερικανική ενεργειακή ατζέντα είχε ήδη αποκτήσει δυναμική με την επίσκεψη Μπέργκαμ τον Σεπτέμβριο του 2025 και αποτυπώθηκε θεσμικά στην P-TEC της Αθήνας τον Νοέμβριο.
Ο Κάθετος Διάδρομος υπηρετεί έναν ευρύτερο διακρατικό σχεδιασμό, που υπερβαίνει πρόσωπα και θητείες.
Η ανάδειξη της Ελλάδας σε πύλη εισόδου αμερικανικού LNG στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη αξιοποιεί ελληνικές υποδομές, ενισχύει το γεωπολιτικό βάρος της χώρας και δημιουργεί σημαντικές οικονομικές προοπτικές.
Οι ανταγωνισμοί γύρω από μια τέτοια εξέλιξη είναι αναμενόμενοι.
Το ζητούμενο για την Αθήνα είναι να διαφυλάξει τη στρατηγική ευκαιρία, χωρίς να την αναλώνει στην αντιπαράθεση της ημέρας.
Από το 2014
Επίσης να σημειώσω, όπως μου θυμίζει ανά τακτά διαστήματα και ο Γιάννης Μανιάτης, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός Ενέργειας, ο Κάθετος Διάδρομος δεν γεννήθηκε το 2027, από καμία κυβέρνηση της ΝΔ.
Ο Μανιάτης τότε είχε συλλάβει την ιδέα του Κάθετου Διαδρόμου, τον θεσμοθέτησε από το 2014 με το μνημόνιο που είχε υπογραφεί τον Δεκέμβριο της χρονιάς εκείνης μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία. Σου επισυνάπτω το μνημόνιο.
Επιπλέον, το FSRU και ο IGB που είναι τα θεμέλια του Κάθετου Διαδρόμου, σχεδιάστηκαν το 2011 και το 2013-14 τα ενέταξε η τότε κυβέρνηση στα PCIs και στις Ελληνικές Στρατηγικές Επενδύσεις.
