Γενεύη: Πληρώνει το τίμημα της αποχώρησης Τραμπ από τα Ηνωμένα Έθνη

Πλήγμα αποτελεί για τη Γενεύη το γεγονός της αποχώρησης των ΗΠΑ από 66 οργανισμούς, οι περισσότεροι από τους οποίους συνδέονται με τα Ηνωμένα ΈΘΝΗ.

Η Γενεύη συγκαταλέγεται στις λίγες επιλεγμένες πόλεις του κόσμου, όπως οι Βρυξέλλες και το Ναϊρόμπι, όπου οι διεθνείς οργανισμοί αποτελούν σημαντικό μέρος της τοπικής οικονομίας. Αποτελεί κόμβο για περίπου τρεις δωδεκάδες οργανισμούς των Ηνωμένων Εθνών και περισσότερες από 400 μη κυβερνητικές οργανώσεις υπό την αιγίδα της Γραμματείας του ΟΗΕ — όλοι συγκεντρωμένοι σε ακτίνα 1,7 τετραγωνικών μιλίων. Το 2024, φιλοξενούσε περισσότερους από 36.000 διεθνείς υπαλλήλους, δημιουργώντας δαπάνες σχεδόν 7 δισεκατομμυρίων ελβετικών φράγκων.

Η κατάσταση στη Γενεύη

Για μια πόλη με μόλις περίπου 210.000 κατοίκους, αυτοί οι οργανισμοί αποτελούσαν σύμβολο οικονομικής ευημερίας, η οποία βρίσκεται πλέον υπό απειλή.

Η δεύτερη θητεία του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσε σημαντικές περικοπές στον προϋπολογισμό, αποδυναμώνοντα πλέον τη διεθνή κοινότητα της Γενεύης.

Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2025, ο ΟΗΕ ψήφισε προϋπολογισμό ύψους 3,45 δισεκατομμυρίων δολαρίων — κατά 7% χαμηλότερο από τον προηγούμενο χρόνο. Στις 7 Ιανουαρίου 2026, ο Τραμπ εξέδωσε προεδρικό διάταγμα με το οποίο αποσύρθηκε η Αμερική από 66 οργανισμούς του ΟΗΕ και διεθνείς φορείς, ενώ πάνω από 10 είχαν την έδρα τους στη Γενεύη και τα περίχωρά της. Και μέχρι το τέλος του μήνα, ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες προειδοποιούσε ήδη για μια πιθανή «επικείμενη οικονομική κατάρρευση» από τον Ιούλιο.

Μείωση του προσωπικού

Οι συνέπειες της αλλαγής στη χρηματοδότηση έχουν θεσμικό κόστος — το οποίο συμπίπτει με την κρίση του κόστους διαβίωσης που ήδη πλήττει το κέντρο των Ηνωμένων Εθνών. Εν τω μεταξύ, για τα προσωπικό που πλήττονται, οι ανθρώπινες επιπτώσεις εκτείνονται πολύ πέρα από την απώλεια της εργασίας.

Το προσωπικό του ΟΗΕ που χάνει τη θέση του δεν μπορεί να παραμείνει στην Ελβετία, καθώς οι άδειες εργασίας του συνδέονται άμεσα με το καθεστώς του στον ΟΗΕ, και πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα εντός δύο μηνών. Για τους υπαλλήλους με αναπηρίες ή τις οικογένειες με παιδιά σχολικής ηλικίας, αυτό το χρονοδιάγραμμα είναι καταστροφικό. Και για όσους παραμένουν στη θέση τους, υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα της αυξανόμενης αβεβαιότητας.

«Το εργασιακό κλίμα μεταξύ των συναδέλφων που συνέχισαν να εργάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους έγινε εξαιρετικά τοξικό», δήλωσε η Έμιλι Σίου, περιγράφοντας την ατμόσφαιρα που επικρατούσε πριν από την αποχώρησή της από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, αφού η σύμβασή της δεν ανανεώθηκε τον Φεβρουάριο του 2025 — λιγότερο από ένα μήνα μετά τις πρώτες ανακοινώσεις του Τραμπ σχετικά με τις περικοπές στη διεθνή χρηματοδότηση.

Κανένα οικονομικό δίχτυ ασφαλείας

Δεν υπάρχει ούτε οικονομικό δίχτυ ασφαλείας. Τη στιγμή της απόλυσής της, η Σίου είχε συνεισφέρει στην ελβετική ασφάλιση για την ανεργία για τέσσερα χρόνια. Όμως, όταν έχασε τη δουλειά της, της είπαν ότι δεν μπορούσε να λάβει επίδομα. Το διεθνές προσωπικό, ως υπάλληλοι του ΟΗΕ, εξαιρείται από την ελβετική νομοθεσία για την κοινωνική ασφάλιση, πράγμα που σημαίνει ότι αποκλείεται και από τις σχετικές προστασίες.

Σύμφωνα με τον δείκτη του Numbeo για το 2026, η πόλη έχει το δεύτερο υψηλότερο κόστος διαβίωσης στον κόσμο, μετά τη Ζυρίχη — γι’ αυτό και οι υπάλληλοι του ΟΗΕ εκεί αμείβονται αδρά.
Κάθε μέλος του προσωπικού λαμβάνει έναν αφορολόγητο βασικό μισθό, ο οποίος είναι ο ίδιος παγκοσμίως για αντίστοιχες θέσεις, συν μια προσαρμογή για το τοπικό κόστος διαβίωσης. Στη Γενεύη, η προσαρμογή αυτή προσθέτει 93,8% πάνω στον βασικό μισθό. Στη Ρώμη το ποσοστό αυτό είναι 31,5%, ενώ στο Ναϊρόμπι είναι 39,6%.

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2024 από το Ίδρυμα για τη Γενεύη, οι μισθοί αντιπροσωπεύουν περίπου το 60% των συνολικών δαπανών των διεθνών οργανισμών της Γενεύης. Η μετακίνηση ενός υπαλλήλου στη Ρώμη, για παράδειγμα, θα τους εξοικονομούσε περίπου το 30% αυτού του μισθού.